Rakieta Kolorowanka


Rakieta Kolorowanka
Rakieta Kolorowanka
Rakieta Kolorowanka
Rakieta Kolorowanka

RAKIETA KOLOROWANKA Google Search from rakieta kolorowanka,

Rakieta (od włoskiego rocchetto „szpulki”) to pocisk, statek kosmiczny, samolot lub inny pojazd, który otrzymuje ciąg z silnika rakietowego. Spaliny z silnika rakietowego powstają w całości z paliwa przenoszonego w rakiecie. Silniki zębate działają poprzez działanie i reakcję i popychają rakiety do przodu, po prostu wydalając ich spaliny w przeciwnym kierunku z dużą prędkością, a zatem mogą pracować w próżni kosmicznej.

Rakieta Kresk³wka Dla Kolorowanka Stockowe grafiki
Rakieta Kolorowanka

Rakieta Kresk³wka Dla Kolorowanka Stockowe grafiki from rakieta kolorowanka,

W rzeczywistości rakiety działają wydajniej w kosmosie niż w atmosferze. Rakiety wielostopniowe są w stanie osiągnąć prędkość ucieczki z Ziemi i dlatego mogą osiągnąć nieograniczoną maksymalną wysokość. W porównaniu z silnikami powietrznymi, rakiety są lekkie i mocne i są w stanie generować duże przyspieszenia. Aby kontrolować swój lot, rakiety opierają się na pędu, płatach, silnikach reakcji pomocniczych, pchnięciu kulistym, kołach pędu, ugięciu strumienia spalin, przepływie paliwa, spinie lub grawitacji. 

Rakiety do zastosowań wojskowych i rekreacyjnych pochodzą z co najmniej XIII-wiecznych Chin. Znaczące zastosowania naukowe, międzyplanetarne i przemysłowe pojawiły się dopiero w XX wieku, kiedy rakieta była technologią umożliwiającą epokę kosmiczną, w tym postawienie stopy na Księżycu. Rakiety są teraz używane do fajerwerków, broni, miejsc do wyrzucania, pojazdów nośnych do sztucznych satelitów, lotów kosmicznych i eksploracji kosmosu.

Rakiety chemiczne są najczęstszym rodzajem rakiety dużej mocy, zwykle wytwarzającej spaliny o dużej prędkości przez spalanie paliwa z utleniaczem. Przechowywany gaz pędny może być prostym gazem pod ciśnieniem lub pojedynczym ciekłym paliwem, który dysocjuje w obecności katalizatora (monopropelenty), dwóch cieczy, które spontanicznie reagują w kontakcie (hipergolowe propelenty), dwóch cieczy, które muszą zostać zapalone, aby zareagować, solidna kombinacja paliwa z utleniaczem (paliwo stałe) lub paliwa stałego z ciekłym utleniaczem (hybrydowy układ paliwowy). Rakiety chemiczne przechowują dużą ilość energii w łatwo uwalnianej formie i mogą być bardzo niebezpieczne. Jednak staranne projektowanie, testowanie, budowa i użytkowanie minimalizują ryzyko.

Pierwsze rakiety napędzane prochem wyewoluowały w średniowiecznych Chinach pod dynastią Song do XIII wieku. Mongołowie przyjęli chińską technologię rakietową, a wynalazek rozprzestrzenił się poprzez inwazję Mongołów na Bliski Wschód i Europę w połowie XIII wieku. Rakiety są rejestrowane [przez kogo?] Podczas użycia przez marynarkę Song w ćwiczeniu wojskowym z 1245 roku. Napęd rakietowy ze spalaniem wewnętrznym jest wspomniany w odniesieniu do 1264 roku, odnotowując, że „szczur naziemny”, rodzaj fajerwerku, miał przestraszyła cesarzową-matkę Gongsheng na uczcie na jej cześć jej syna cesarza Lizonga. Następnie rakiety zostały włączone do traktatu wojskowego Huolongjing, znanego również jako Fire Drake Manual, napisanego przez chińskiego oficera artylerii Jiao Yu w połowie XIV wieku. W tekście wspomniano o pierwszej znanej wielostopniowej rakiecie, „smoczym ogniu wydostającym się z wody” (Huo long chu shui), podobno używanej przez chińską marynarkę wojenną.

Średniowieczne i wczesne współczesne rakiety były wykorzystywane wojskowo jako broń zapalająca podczas oblężeń. W latach 1270–1280 Hasan al-Rammah napisał al-furusiyyah wa al-manasib al-harbiyya (The Book of Military Horsemanship and Ingenious War Devices), który zawierał 107 przepisów na proch strzelniczy, w tym 22 na rakiety. W Europie Konrad Kyeser opisał rakiety w swoim traktacie wojskowym Bellifortis około 1405 roku.

Nazwa „rakieta” pochodzi od włoskiej rocchetty, co oznacza „szpulkę” lub „małe wrzeciono”, nadaną ze względu na podobieństwo kształtu do szpulki lub szpuli używanej do przytrzymywania nici, która ma być podawana na obracające się koło. Leonhard Fronsperger i Conrad Haas przyjęli włoski termin na niemiecki w połowie XVI wieku; „rakieta” pojawia się w języku angielskim na początku XVII wieku. Artis Magnae Artilleriae pars prima, ważne wczesnoczesne dzieło artylerii rakietowej autorstwa Kazimierza Siemienowicza, po raz pierwszy wydrukowano w Amsterdamie w 1650 r.

Rakiety Mysorean były pierwszymi udanymi rakietami z żelazną obudową, opracowanymi pod koniec XVIII wieku w Królestwie Mysore (część dzisiejszych Indii) pod rządami Hyder Ali [10]. Rakieta Congreve była brytyjską bronią zaprojektowaną i opracowaną przez Sir Williama Congreve’a w 1804 roku. Rakieta ta była oparta bezpośrednio na rakietach Mysorean, używała sprężonego proszku i była wystawiana podczas wojen napoleońskich. To właśnie rakiety Congreve miał na myśli Francis Scott Key, gdy pisał o „czerwonym blasku rakiet”, gdy był przetrzymywany na brytyjskim statku, który oblegał Fort McHenry w 1814 r. Razem innowacje w Mysorean i Wielkiej Brytanii zwiększyły efektywny zasięg rakiet wojskowych ze 100 do 2000 metrów.

Pierwsze matematyczne podejście do dynamiki napędu rakietowego ma William Moore (1813). W 1815 roku Alexander Dmitrievich Zasyadko zbudował platformy do wystrzeliwania rakiet, które pozwalały na wystrzeliwanie rakiet w salwach (6 rakiet na raz) oraz urządzenia do strzelania. William Hale w 1844 r. Znacznie podniósł celność artylerii rakietowej. Edward Mounier Boxer dodatkowo ulepszył rakietę Congreve w 1865 roku.

William Leitch po raz pierwszy zaproponował koncepcję użycia rakiet w celu umożliwienia lotów kosmicznych w 1861 r. Konstantin Tsiolkovsky później (w 1903 r.) Również wymyślił tę ideę i szeroko rozwinął zbiór teorii, które stały się podstawą do dalszego rozwoju lotów kosmicznych. W 1920 r. Profesor Robert Goddard z Clark University opublikował propozycje ulepszeń technologii rakietowej w metodzie osiągania ekstremalnych wysokości. W 1923 r. Hermann Oberth (1894–1989) opublikował Die Rakete zu den Planetenräumen („Rakieta w przestrzeń planetarną”)

Nowoczesne rakiety powstały w 1926 roku, kiedy Goddard podłączył dyszę naddźwiękową (de Laval) do komory spalania rakiety na paliwo ciekłe. Dysze te zamieniają gorący gaz z komory spalania w chłodniejszy, hipersoniczny, wysoce ukierunkowany strumień gazu, ponad dwukrotnie zwiększając ciąg i podnosząc wydajność silnika z 2% do 64%. Zastosowanie ciekłych materiałów pędnych zamiast prochu znacznie poprawiło skuteczność artylerii rakietowej podczas II wojny światowej i otworzyło możliwość lotów kosmicznych po 1945 roku.

W 1943 r. Rozpoczęła się produkcja rakiety V-2 w Niemczech. Równolegle z niemieckim programem pocisków kierowanych rakiety były również stosowane w samolotach, albo do wspomagania startu poziomego (RATO), startu pionowego (Bachem Ba 349 „Natter”) lub do ich zasilania (Me 163, patrz lista rakiet kierowanych przez Niemcy podczas II wojny światowej). Programy rakietowe sojuszników były mniej technologiczne, opierając się głównie na niekierowanych pociskach, takich jak radziecka rakieta Katiusza w roli artylerii i amerykański pocisk bazooka przeciwlotniczy. Użyto stałych chemicznych paliw pędnych.

Amerykanie schwytali dużą liczbę niemieckich naukowców zajmujących się rakietami, w tym Wernhera von Brauna, w 1945 r. I sprowadzili ich do Stanów Zjednoczonych w ramach operacji Paperclip. Po II wojnie światowej naukowcy używali rakiet do badania warunków na dużych wysokościach, drogą radiowej telemetrii temperatury i ciśnienia atmosfery, wykrywania promieni kosmicznych i innych technik; zwróć też uwagę na Bell X-1, pierwszy pojazd z załogą, który przełamał barierę dźwiękową (1947). Niezależnie w programie kosmicznym Związku Radzieckiego kontynuowano badania pod kierownictwem głównego projektanta Siergieja Korolewa (1907–1966).